زیگ زاگ های ذهنی یک خبرنگار

بعد یه روز، داستانت می شه داستان اون فیل که توی جنگل کنار دوستاش وایساده بود. یکی از حیوونا یه جک تعریف می کنه و همه می خندن ولی فیل نمی خندیده. فرداش می یان می بینن فیل داره قهقهه می زنه، می گن ماجرا چیه ؟ می گه تازه فهمیدم جک دیروز چی بود. 

پ.ن: نگین چرا بعضی آدما توی موقعیت های گریه، گریه نمی کنن. بعضی آدما رو روزای بعدش برید نگاه کنید. 

... زمان گذشت و عمو جغد رفته رفته پیر شد، طوري که دیگه قادر به شکار نبود. روزهای سختی بود. چند روزی بود که عمو جغد اصلا شکاری نداشت و بنر چب و راست می اومد پیش عمو جغد. حالا دیگه عمو جغد از فرط گرسنگی به عادت غریزی بنر رو یه لقمه غذا میدید. عمو جغد جریان رو به بنر گفت : بنر دیگه پیش من نیا. تو یه سنجابی و من یه جغد. اولش بنر حرف عمو جغد رو باور نکرد اما وقتی فهمید دلش گرفت و رفت. وسط راه برگشت و گفت: عمو جغد اگه خیلی گرسنته منو بخور. عمو جغد بیا منو بخور. عمو جغد باید یه کاری میکرد. حالت یه حیوان شکاری رو گرفت و شروع کرد به تعقیب بنر. عمو جغد دروغ میگفت اون فقط می خواست بنر بره پیش سنجابا. عمو جغد همون جور که بنر رو تعقیب میکرد تو دلش میگفت: برو بنر ..برو..من دیگه خیلی پیر شدم.بنر فرار کرد و از فرط دلشکستگی شروع کرد به گریه. عمو جغد چرا؟ عمو جغد چرا؟
عمو جغد رفت بالای یه درخت. حالا مطمئن بود که همه چیز برای همیشه تموم شده. اما لحظه ای بعد متوجه یه چیز شد.آدما..آدما اومدن و جون سنجابا در خطره. عمو جغد پرواز کرد و فریاد میزد…فرار کنین…فرار کنین…سنجابا فرار کردن… اما یه لحظه..صدای یه گلوله فضای جنگل رو شکست…عمو جغد نقش بر زمین شد. سنجابا جمع شدن. عمو جغد به بنر گفت که نمیخواسته بخورتش، اینکه چقدر بنر رو دوست داشته. صدای عمو جغد رفته رفته آروم و آروم تر شد.لحطه ای بعد دیگه همه چیز تموم شد و عمو جغد شاخدار مرد ...

برو، ایگناسیو ! به هیابانگ شورانگیز حسرت مخور ! بخسب ! پرواز کن ! بیارام !  دریا نیز می‌میرد  ...  

"فدریکو گارسیا لورکا"

یک منبع آگاه، ۴۱ ساله، فرزند احمد، به شماره شناسنامه‌ی ۶۴۴ و کد ملی ۱۲۳۹۸۰۰۳۴۹، متاهل، دارای سه فرزند، فارغ‌التحصیل مهندسی مکانیک در ۱۳۷۳ از دانشگاه آزاد قزوین، شاغل در شرکت صباگستر شرق، ساکن تهران، خیایان وثوقی، کوچه‌ی پنجم، پلاک ۱۲، واحد ۳ که نخواست نامش فاش شود، گفت ...

پ.ن: ندارد

دغدغه این روزهایم، کتابی است که مشتاق خواندنش هستم اما "بی وقتی ها" نمی گذارند ...

پ.ن: "بی وقتی" در اینجا به معنای وقت نداشتن است :-)

هرگز ذات یکپارچه ای نبوده ام.

همه مست.

ترجمه شهرام فرضی

پ.ن: درد هایت درد دارند ...

انسان از آن چیزی که بسیار دوست می دارد خود را جدا می سازد، در اوج تمنا نمی خواهد؛ دوست می دارد ، اما در عین حال می خواهد که متنفر باشد؛ امیدوار است ، اما امیدوار است که امیدوار نباشد. همواره به یاد می آورد، اما می خواهد که فراموش کند.

حمید هامون- رساله دکتری

روزگار بدی را برای بودن و نوشتن انتخاب کرده ایم. گرچه جبر روزگار است. روزگاری که در آن همه با هم غریبه اند حتی دوستان قدیمی. آنچه می رود من و ماییم و آنچه می ماند نوشته هایی است که حتی اگر جرقه ای شده باشد در یک ذهن، ارزش دارد. تقدس دارد زیرا که آگاهی مقدس است و برتر از هر عبادتی و ما، آگاهی دهندگانی هستیم که از واقعیت فرسنگ ها فاصله دارند ... از خودمان دور شده ایم و به سوی روشنایی در دوردست، دست تکان می دهیم غافل از آنکه خودمان مبدا و منشا همه لحظه هاییم ...

پ.ن: آنچه من انجام میدهم ،ارزش کار کردن دارد؟ مطمئنا چنین است، تنها اگر فعل من نوری را از جانب بالا دریافت کند.چنانچه این اتفاق افتد، چرا باید من نگران این باشم که ارزش کار من به یغما رود؟ا گر انچه من مینویسم به راستی ارزش دارد چگونه کسی میتواند ارزش آن را از من باز ستاند؟

                                                                               " Ludwig Wittgenstein  "

هر قدر انسان شریف تر و نجیب تر و حساستر باشد از جنایت دیگران بیشتر رنج میبرد و این دو علت دارد یکی اینکه خود را مستحق خیانت نمی بیند و دیگر اینکه منتظر نیست که سایرین با او عملی کنند که خود او با سایرین نکرده است.


سه تفنگدار/الکساندر دوما

پ.ن: هرکس خودش را بهتر از دیگران می شناسد، زیرا که ما از درون می نگریم و دیگران از برون ... 

آدم اگر بخواهد زمين نخورد
بايد راه نرود.
بخواهيم راه بيفتيم،
زمين خوردن دارد،
تنه زدن دارد
تنه خوردن دارد ... 

پ.ن: «هرکس وارد اینجا می‌شود باید رویاهایش را رها کند»    دانته 

باید بپرد هر که در این پهنه عقاب است / حتی نه اگر بال و نه پر داشته باشد 

کوه است دل مرد ولی کوه نه هر کوه / آن کوه که آتش به جگر داشته باشد

عشق است بلای من و من عاشق عشقم / این نیست بلایی که سپر داشته باشد

رفتی و من  آنروز نبودم دل من هم/ تا با تو سر سیر و سفر داشته باشد

باید برود هر چه شود گو بشو و باش / بگذار که این جاده خطر داشته باشد ...

پ.ن: ساعت 25 شب

پ.ن:  خیلی از آدم ها فکر می کنند که درد، یعنی که تب کنی بیفتی توی رختخواب و صدایت از گلویت قوقولی قوقو کند، یعنی که افتاده باشی و استخوانت از جا درآمده باشد و زده باشد بیرون، یعنی که دل و روده ات آمده باشد توی دهنت، یعنی که لثه ات باد کرده باشد اندازه یک پرتقال. آنوقت هم تازه درست و درمان نمی فهمند وقتی از درد حرف می زنی از چه حرف می زنی. چون کسی به نام دکتر هست، جایی به نام بیمارستان و چیزی به نام دارو که می تواند فیس آن پرتقال را بخواباند و صدای نازنینت را برگرداند و دل و روده ات را سرجایش نگه دارد. این آدم ها چه می فهمند وقتی از درد حرف می زنی از چه حرف می زنی ...

فکر کن، با دقت فکر کن