زیگ زاگ های ذهنی یک خبرنگار

تکرار تاریخ

 مسابقه الاغ سواری و کلاس های رقص مادمازل زیبا

خسرو معتضدی مورخ برجسته معاصر که در یکماه گذشته در برنامه ای با بررسی موضوعات مختلف تاریخ ایرانی با عنوان  "  پلی به گذشته " توانسته  به خاطر صراحت بیان و جذابیت در نوع گفتار، مخاطبان ویژه ای برای خود دستو پا کند در یکی از برنامه های خود به بررسی بازتاب وقایع ایران در سال های 1320 و اوایل حکومت شاه جوان ( محمد رضا پهلوی) در مطبوعات ایران پرداخت.

وی در این باره گفت: زمانی که کشور در جنگ جهانی دوم و بحران های حاصل از چنین جنگ بزرگ و بی عرضگی پادشاهان ایرانی روبرو بود روزنامه اطلاعات، تنها منبع خبری آن زمان بدون توجه به این وقایع و اطلاع رسانی صحیح به مردم – البته بدلیل وابستگی شدید به دولت وقت و ساواک و فشار زیاد درباریان برای عدم انتشار اخبار – یکی از مطالب خاص خود را به چنین تیتری اختصاص داده بود، " کلاس های رقص مادمازل زیبا ادامه خواهد یافت " که متن خبر به کلاس های رقص این بانوی انگلیسی اشاره داشت که بدلیل استقبال خوب قصد داشت کلاس های آموزش رقص خود را ادامه دهد.

معتضدی در پایان صحبت های خود با اشاره به وضعیت کنونی مطبوعات کشور گفت: در مقایسه با آن زمان رسانه های جمعی به شدت دستشان در انتشار اخبار مهم کشوری باز است و این نشان از توجه ویژه دولت وقت به بالا بردن آگاهی مردم دارد.

در زمان کوتاهی پس از اتمام برنامه " پلی به گذشته " و انتقاد تاریخدان برجسته معاصر از روند انتشار اخبار در دهه 20 و سانسور شدید خبری و سوق دادن اذهان عمومی به سوی اخبار پوچ و بی ارزش، اخبار شبانگاه شبکه سه سیما، پس از ارائه چند خبر دست دوم و روزمره، از مسابقات الاغ سواری در محمود آباد میبد خبر داد و گفت : در این مسابقه چک چک و رعد مقام اول و دوم و چموش و زلزله مشترکا سوم شدند که جایزه  الاغ های برنده یک کیسه جو بوده است.

همزمانی پخش برنامه پلی به گذشته و بررسی عنوان یاد شده با پخش این خبر را شاید بتوان به نوعی ایجاد سرگرمی های خبری برای عامه مردم و دوری آنان از وقایع اصلی ملی و کشوری دانست.

گرچه از این دست اتفاقات در جوامع خبری امروز کم نیست، کنفرانس های مطبوعاتی که هر روز مشتریانش کمتر می شود و در آنها گاهی ساعتی تنها به معرفی سازمان مربوطه و زیر مجموعه هایش می گذرد و در پایان به علت کمبود وقت، به سوالات خبرنگاران پاسخ داده نمی شود و یا افتتاحیه ها و اختتامیه های پروژه های بزرگ که تنها در آن از دست اندرکاران از رئیس سازمان گرفته تا آبدارچی محترم به خاطر لبخند های صبحگاهیشان تجلیل می شود بدون آنکه حرفی از کارهای صورت گرفته و اعتبارات زده شود و ... و البته که این قصه سردراز دارد.